مه یاس جونم دیگه راه می ره.

خدایا شکرت،

خدایا شکرت، دخمل گلم راه می ره .

از 26 بهمن ماه یعنی از وقتی که حدوداً 1.5 سالگی شدی دیگه خوب تعادلت رو حفظ می

کردی و راه می رفتی.

مامان گلم روز ٢٦ بهمن خونه مامان جونی بودیم که بیشتر راه رفتی و من این تاریخ رو به

عنوان راه افتادن تو ثبت کردم.

اوایل اسفند هم عمه اعظم اینا خونمون بودن سینا و هلیا سوار ماشین شارژی بودن ،که

تو دنبالشون راه می رفتی.

اولش دستاتو جلو نگه می داشتی و برای حفظ تعادل و دور زدن از دستات استفاده می

کردی.

دیگه تو پارکینگ هم پا به پای ما راه می ری و خودت هم کلی خوشحالی.

و موتور سواری...

و

از دیدن راه رفتنت لذت می برم گلم.

 الهی که مامان قربون هردوتون بره ، همیشه بهتون می بالم.

همیشه خدا رو به خاطر نعمت سلامتی که به بچه های گلم داده شاکرم.